Kerknieuws en vieringenrooster mei – juni

Vieringenrooster mei, juni

Zondag 31 mei 10.00 uur: Jubileumviering 250 jaar parochie
Thema: Onze vooruitgang is traditie.

Voorganger: Pastoor Andre Monninkhof m.m.v. gemengd koor en zangkoot Together.

Intenties: overleden ouders van der Vegte-Oosterlaar, Hans Oosterwijk

Speciaal voor dit feest verruilen we de kerk vandaag voor een schuur aan de Kerkslagen 8. Met dit jubileum kijken we dankbaar terug, maar we vieren vooral het dorp van nu. Want het is niet alleen onze kerk, maar het zijn alle mensen samen die ons dorp levendig houden.

Zondag14 juni 9.00 uur: Communieviering.

Thema: Bij hem geroepen.

Voorganger: Dinie Koenjer en Christiaan Hintzen.   

Intenties: Annie Luchtenberg-Haarman, Hans Oosterwijk en uit dankbaarheid.

Vanochtend vieren we de dienst in alle rust; wegens de vakantie van Stef is er deze keer geen koor. Deze stilte zal niet lang duren, want vanaf 10.00 uur laten de instrumenten van muziekvereniging Salland volop van zich horen tijdens hun jaarlijkse koffieconcert in de tuin van de familie Ogink. Iedereen is van harte welkom; de koffie staat klaar om even gezellig bij te praten en te genieten.

Nieuws.

Twee veteranen te gast in de kerk.

Woensdagochtend 22 april kwamen de leerlingen van de basisschool naar de kerk. Ze luisterden naar het verhaal van veteranen Guus Blok en Nico Bosman. Zij kwamen vertellen dat vrede vooral actie is.

Guus begon met een voorbeeld over de zandbak. Stel je voor: het ene kind heeft een schepje en het andere een grote tractor. Soms krijgen ze ruzie, omdat ze allebei met de tractor willen spelen. Ruzie maken gebeurt ook wel eens op het schoolplein, thuis aan tafel of op het voetbalveld. Gelukkig is er dan een juf, een meester, papa, mama of een scheidsrechter die helpt om de ruzie samen op te lossen. Maar tussen landen is dat anders. Soms heeft een ‘dictator’ (een strenge baas) het voor het zeggen. Hij luistert naar niemand en er is geen ‘scheidsrechter’ boven hem die zegt dat hij moet stoppen. Daardoor kan er oorlog ontstaan. Onze regering stuurt dan militairen naar deze landen om te helpen.
Nico nam hier het stokje over en vertelde dat de militairen aan de hele wereld laten zien dat de landen van de NAVO-vrienden zijn en elkaar altijd helpen. Het is net als een groepje vrienden op het schoolplein: als je bij elkaar blijft, durft iemand anders minder snel ruzie met je te maken.

Nico gaat binnenkort naar Polen. De Nederlandse militairen letten daar goed op of alles veilig blijft. Ze bewaken bijvoorbeeld plekken waar belangrijke spullen aankomen. Voor de mensen in Polen is het een fijn idee dat militairen uit andere landen hen helpen. Het geeft een rustig gevoel dat er dag en nacht mensen op schermen kijken of alles veilig is.De kinderen hadden veel vragen: “Hoe groot zijn de kogels? Met welk geweer schiet je? Wat gebeurt er met tanks en vliegtuigen die kapot zijn? En heb je wel eens in een tank gereden?  Ben je zelf weleens geraakt door een kogel? Nico kon op alles direct antwoord geven, totdat een leerling de vraag stelde: hoe vaak heb je voor vrede in een land gezorgd? Nico dacht even na en zei: Dat is een mooie, maar ook een moeilijke vraag. Zolang de wereld bestaat is er oorlog, dus vrede breng je niet zomaar in één keer. Je helpt vooral door op de plek waar jíj bent de dingen veilig te maken. Bijvoorbeeld door een weg vrij te houden, zodat vrachtwagens met eten naar een hongerig dorp kunnen rijden. In een land hoef je echt niet met iedereen dikke vrienden te zijn. Dat lukt bijna niemand. Maar het is al vrede als je elkaar maar niet slaat of spullen van elkaar afpakt. En vooral door te praten met mensen die heel boos op elkaar zijn.   Door onze hulp konden ze weer samen aan tafel zitten. Zo kon iedereen daarna weer zijn eigen gang gaan, zonder bang te hoeven zijn.

Vrede begint dus klein, simpelweg door respect te hebben voor de mensen om je heen. Guus, Nico en Jezus wisten dat de wereld nooit helemaal zonder oorlog zal zijn. Maar zij laten zien dat dit een keuze is die we elke dag opnieuw moeten maken. Dat dit niet altijd makkelijk is, bleek wel uit de woorden die Guus sprak bij het afscheid na de rondleiding: ‘Het is moeilijker de vrede te brengen dan oorlog.

Pastoraatsgroep.